Mijn leven met diabetes en de gastric bypass

Al sinds mijn twintigste heb ik problemen met mijn gewicht. Toen ik zelfstandig ondernemer werd, veranderde ook mijn manier van leven. Ik at vaak ongezond en koos regelmatig voor een snelle hap. Al op jonge leeftijd had ik problemen met mijn bloeddruk en cholesterol.

Op mijn 35ste werd bij toeval ontdekt dat ik diabetes type 2 had. Er was een vermoeden dat ik een nierprobleem had. Dat bleek gelukkig niet zo te zijn, maar bij het onderzoek werden ook mijn suikerwaarden gecontroleerd. Daaruit kwam de diagnose diabetes. Mijn vader en oma hadden ook diabetes. Ik wist dus dat je met diabetes kunt leven, maar ik had onderschat hoeveel invloed de ziekte op mijn eigen leven zou krijgen.

In het begin probeerde ik mijn diabetes onder controle te krijgen met een dieet en tabletten. Tijdens het afvallen ontdekte ik dat ik een eetstoornis had ontwikkeld. Ik kreeg begeleiding om met overeten om te gaan. Dat was een zware periode. Ik schaamde me en vertelde het alleen aan mensen uit mijn directe omgeving. Ik leerde mijn triggers herkennen en hoe ik daarop kon reageren voordat ik weer in een oud patroon terechtkwam. Dat heeft me enorm geholpen.

Ondertussen werd mijn diabetes steeds moeilijker te behandelen. Ik stapte over op insuline, maar mijn suikerwaarden bleven lastig onder controle te krijgen. Op een gegeven moment begon ik met Ozempic. Dat werkte aanvankelijk goed, maar ik werd er ziek van. Daarna stapte ik over op Victoza. Na ongeveer anderhalf jaar leek mijn lichaam eraan gewend te raken en verloor het middel zijn effect.

Ik werd doorgestuurd naar de afdeling interne geneeskunde van het Flevoziekenhuis. Daar begeleidde een diabetesverpleegkundige mij met een spuitschema en een eetschema. Toch bleef het moeilijk. Uiteindelijk kwam ik bij een diabetesverpleegkundig specialist terecht. Ik zal haar naam niet noemen, maar zij heeft mijn leven uiteindelijk positief veranderd.

We hadden elkaar al een paar keer gesproken en samen vastgesteld dat er iets moest gebeuren. Aan de hand van mijn ziektebeeld legde ze uit wat er kon gebeuren als mijn gezondheid zo achteruit bleef gaan. Ze stelde een maagverkleining voor. Mijn eerste reactie was resoluut: nee. Ik dacht: je gaat toch niet in een gezond lichaam snijden? Ik zag een maagverkleining vooral als iets voor gewicht — niet als iets wat bij míjn diabetes zou passen.

Toch ben ik zelf de resultaten van de operatie gaan onderzoeken. Ik las dat veel mensen na een gastric bypass minder of geen insuline meer nodig hadden en hun suikerwaarden beter onder controle kregen. Ook las ik dat het risico op hart- en vaatziekten sterk kon afnemen. Dat gaf me hoop. Ik hoopte dat ik misschien van mijn diabetes af zou komen. Twee weken nadat ik eerst nee had gezegd, nam ik opnieuw contact op met de specialist. Zij verwees me door naar de bariatrie. Meer over dat voortraject staat ook op de pagina voor de operatie.

Het traject vóór de operatie

De doorverwijzing betekende niet dat ik meteen geopereerd zou worden. Je doorloopt eerst een uitgebreid traject en wordt niet zomaar toegelaten. De eerste stap was een dag in het ziekenhuis. Er werd bloed afgenomen en ik had gesprekken met drie verschillende zorgverleners.

Ik sprak met een psycholoog. Omdat ik al eerder begeleiding had gehad rond overeten, hoefde ik daarvoor geen extra stappen te zetten. De bariatrieverpleegkundige vertelde wat het traject inhield en wilde zeker weten dat ik de operatie echt wilde en begreep dat het geen kleine ingreep was. Ook sprak ik met een diëtist. In mijn geval had hij toevallig veel kennis van diabetes en keek hij naar mijn eetgewoonten.

Midden op de dag bespraken de drie zorgverleners hun bevindingen en adviezen met de chirurg. Alle drie moesten akkoord geven voordat de arts een besluit nam. Aan het einde van die dag hoorde ik of ik verder mocht met het traject, of dat ik eerst nog een extra stap moest zetten, bijvoorbeeld psychologische begeleiding. Ik kreeg meteen groen licht.

Daarna had ik een videogesprek met de bariatrieverpleegkundige. Zij nam de vervolgstappen met me door. Ik moest verplicht negentien keer onder begeleiding van een fysiotherapeut sporten. Ook kreeg ik een dieet waarmee ik kon laten zien dat ik me aan de afspraken kon houden. Het dieet bestond uit zes eetmomenten per dag en was rijk aan eiwitten. Ik wil niet verder ingaan op de precieze regels, omdat zo’n dieet alleen onder begeleiding van een arts en diëtist gevolgd hoort te worden. Ik sportte toen al drie keer per week, dus het sporten was voor mij geen probleem.

Na de sportperiode gaf de fysiotherapeut akkoord. De laatste goedkeuring kwam in mijn geval van de diëtist. Daarna had ik nog een gesprek met de arts. Die legde uit wat ik van de operatie kon verwachten, welke keuzes er waren en welke complicaties konden optreden. We bespraken onder andere de gastric bypass en de sleeve, en welke optie voor mij het beste bij mijn situatie paste. De arts vertelde dat de gastric bypass voor diabetes vaak de beste resultaten geeft.

Toen de diëtist akkoord had gegeven, belde de bariatrieverpleegkundige om alles met mij door te spreken. Daarna werd ik snel gebeld voor een afspraak voor de operatie. De twee weken voor de operatie moest ik een streng dieet volgen, zodat ik zoveel mogelijk vet rond de lever kwijtraakte en de chirurg tijdens de operatie beter bij het operatiegebied kon.

Ik was heel blij dat het eindelijk zover was, maar ik vond het ook spannend. Ik was vooral benieuwd wat de operatie met mijn diabetes zou doen.

De operatie en daarna

In 2026 was het zover. Op de dag van de operatie meldde ik me in het ziekenhuis. Mijn bloeddruk en andere lichaamsfuncties werden gecontroleerd en ik kreeg operatiekleding aan. Er werd een infuus aangelegd. Voor mij ging deze operatie vooral over mijn diabetes. Afvallen was bijzaak. Veel mensen weten nog niet dat een gastric bypass ook een gunstig effect kan hebben op diabetes type 2.

Voor ik het goed en wel besefte, lag ik op de operatietafel en werd ik geopereerd. Na de operatie had ik weinig pijn. Het bijzondere was dat ik alleen paracetamol kreeg. Ik werd naar een kamer gebracht om uit te rusten en was vooral erg moe. Omdat ik diabetes had, moest ik een nacht in het ziekenhuis blijven. Er was voor mij wat meer risico op complicaties.

De eerste keer eten na de operatie was een vla. Drinken voelde vreemd en ik kreeg maar heel kleine beetjes binnen. De pijn viel me erg mee. Toen ik thuis was, lag ik veel in bed. De plek waar ze tijdens de operatie naar binnen waren gegaan, bloedde nog wat na en dat deed wel pijn. In het ziekenhuis hadden ze gezegd dat dit normaal kon zijn.

Na ongeveer een week tot anderhalve week begon ik weer wat meer op de been te komen. Toch was ik ontzettend moe. In het begin kon ik niet verder lopen dan ongeveer vijf minuten. Het duurde wel zes weken voordat ik weer een beetje energie had. Dat herstel viel me echt tegen.

Het effect op mijn diabetes was al snel merkbaar. Voor de operatie spoot ik drie keer per dag dertig eenheden kortwerkende insuline en daarnaast 74 eenheden langwerkende insuline. De dag na de operatie was ik al sterk teruggegaan in mijn medicatie: ik gebruikte toen alleen nog zestien eenheden langwerkende insuline. Dat gebeurde onder begeleiding van de arts en de diabetesverpleegkundige. Na twee weken kon ik helemaal stoppen met insuline.

Mijn suikerwaarden waren daarna nog wel te hoog, dus ik moest gliclazide blijven slikken. Ook gebruikte ik bloeddrukmedicatie, maar daar ben ik mee gestopt omdat ik er duizelig van werd. Dat heb ik met de arts besproken. Mijn tijd binnen het streefbereik, de TIR, steeg van 40 procent naar 93 procent. Dat voelde geweldig.

Na de operatie moest ik kleine beetjes eten. Dat doe ik nog steeds. Ik houd mijn bloedsuiker in de gaten met een FreeStyle Libre — zie ook live suiker. Bij mijn meest recente bezoek, twee weken geleden, vertelde de arts dat ik inmiddels prediabetes heb. Ik ga niet meer naar de diabetesverpleegkundige die mij destijds doorverwees. Wel moet ik één keer per jaar via de huisarts mijn bloed laten controleren.

Sinds de operatie ben ik 31 kilo afgevallen, maar dat afvallen was voor mij bijzaak. Het ging mij om mijn diabetes. Ik sport nu vier keer per week bij Basic-Fit in de stad. De operatie heeft mijn leven veranderd, maar het herstel vroeg tijd en het traject was intensief — daarover meer op na de operatie. Mijn verhaal is mijn persoonlijke ervaring; de operatie en de behandeling zijn voor iedereen anders.

Ik vertel dit omdat er veel informatie te vinden is over maagverkleiningen, maar ik zelf weinig las over wat zo’n operatie kan betekenen voor diabetes type 2. Als je vragen hebt over een maagverkleining, spreek me gerust aan. Ik deel graag wat ik zelf heb meegemaakt.